Wysiadł z samochodu i uderzyła go fala zimna, znacznie bardziej przenikliwego niż w mieście; przez kilka minut spacerował po wyasfaltowanym parkingu. Patrząc na tytanową skrzynię na dachu samochodu, nagle uprzytomnił sobie, po co właściwie jedzie, i pomyślał, że teraz, gdy wszystko jest skończone, może Houellbecqa przeczytać. Ale co jest skończone? Już zadając sobie to pytanie, znał na nie odpowiedź i zrozumiał, że Franz miał rację: Michel Houellbecq, pisarz pozostanie jego ostatnim obrazem. Zapewne będą mu jeszcze przychodzić do głowy pomysły na obrazy, marzenia o obrazach, ale nigdy nie znajdzie dostatecznej energii i motywacji, aby nadać im kształt. Jak mówił Houellebecq, opowiadając o swojej karierze powieściopisarskiej, można robić notatki, próbować składać zdania, lecz aby zabrać się za pisanie opowieści, trzeba poczekać, aż się wszystko stanie zwarte i niezbite, aż pojawi się autentyczna konieczność. Człowiek nigdy sam nie decyduje o pisaniu książki, dodał; książka jest jak blok cementu, który zaczyna tężeć, a możliwości działania autora ograniczają się do bycia na miejscu i czekania w rozpaczliwej bezczynności, aż proces powstania książki sam z siebie się rozpocznie. W tym momencie Jed zrozumiał, że nigdy już bezczynność nie będzie dla niego źródłem rozpaczy, a obraz Olgi wrócił do jego pamięci jak zjawa niedokończonego szczęścia...

je-t'aime/I-love-you

Ostatni rok minął w sporej mierze pod znakiem mieszkania, i niezliczonej ilości spraw, które się z mieszkaniem wiązały. Po przeprowadzce książki zyskały sporo miejsca, i w końcu zamiast walać się często mało składnie po różnych kątach poprzednich mieszkań, teraz mają nareszcie swoją stałą ścianę, choć już im mało, i negocjują więcej. A ponieważ największe wydatki mam już chyba za sobą, postanowiłem w miesiącu październiku zadośćuczynić faktowi, że przez ostatnie 12 miesięcy nie mogłem sobie pozwolić na księgarnianą rozrzutność (czy teraz mogę, to też bardzo rozsądne pytanie, które chyba pozostawię bez odpowiedzi).

A zatem zaczęło się od nieoczekiwanego wyjazdu do Poczdamu na początku tego miesiąca, gdzie poza konferencją niewiele zobaczyłem, ale jednego popołudnia udało mi się wyrwać na kilka godzin do miasta. Nie polowałem na nic konkretnego, raczej na okazje, a takimi była trylogia graniczna Cormaca McCarthy'ego, którego znałem dotąd tylko z Drogi oraz To nie jest kraj dla starych ludzi, ale te dwie raczej wystarczą. O T.C. Boyle'u nie powiem wiele, ale jego nazwisko dość regularnie pojawia się w różnych miejscach książkowych, więc zaryzykowałem, najwyższy czas przekonać się samemu, czy warto czytać.





W trakcie pobytu w Poczdamie zauważyłem na stronie Empiku ciekawą promocję, w ramach której można było zakupić trzy książki w cenie dwóch, więc czym prędzej prześledziłem katalog, decydując się na HHhH, o której ledwie co czytałem w magazynie Książki, a także - tematycznie przecież powiązanej - książce Łaskawe, która już od kilku lat znajdowała się na wirtualnej liście książek do przeczytania. Jako trzecią dobrałem Platformę, chyba dlatego, że poprzednie książki Houellebecqa mnie raczej nie rozczarowały (Cząstki elementarne, Możliwość wyspy), a słyszałem ciepłe słowa zachęty do Mapy i terytorium (o której jeszcze będzie).



Równocześnie, Znak ogłosił jednodniową promocję na zakup każdej książki z rabatem 50%, więc potwierdziłem swą wierność Llosie, kupując Marzenie Celta.

           

W końcu, oglądając parę świeżych i starszych wywiadów z Jonathanem Franzenem czy Davidem Fosterem Wallacem, postanowiłem zaopatrzyć się w dwie - jak wielu mówi - świetne powieści Jeffreya Eugenidesa, czyli Middlesex oraz The Marriage Plot, które właśnie otrzymałem.


To już prawie koniec, jeszcze tylko w poniedziałek odbiorę w Empiku Mapę i terytorium, i chyba tym samym zamknę październikowy miesiąc książek. Gdyby tylko każdy miesiąc mógł tak wyglądać..